حتی نامش لرزه به اندام هر انسانی می اندازد. در طی چند ثانیه همه آنچه که هستی ات بود می رود ، آشیانه ای که سالهای عمرت برای  گرما دادنش صرف کرده بودی و با همه وجود هر روز به امید بازگشتن  به آن زندگی را آغاز می کردی. حالا امروز در آستانه ی فصل سرما روزها را با چه عشقی  شب می کنی و شب هایت را کجا به صبح می رسانی. تسلیتی عظیم برمن و تو ای ایرانی .این درد به این زودی ها تسکین نمی یابد کاش آنقدر تلاشمان روز افزون شود تا در کار و کیفیت دیگر شاهد چنین فجایعی نباشیم و حداقل بر درد چنین بلایای طبیعی نیافزاییم.

 

در غم هموطن

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *